คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่เคยพลาดหรือเคยหลงผิดกันหมด

ถ้าหากพวกเขายอมรับความผิดพลาดและแก้ไขไม่ทำมันอีก

 

ก็ถือว่าเป็นความโชคดีของเขาที่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์

แต่ถ้าหากยังทำผิดซ้ำซาก ไม่เคยคิดที่จะแก้ไขอะไรเลย

คนแบบนี้ไม่สมควรได้รับการให้อภัยเป็นอย่างยิ่ง

เพราะคนเรานั้นให้โอกาสกันได้ แต่ถ้าหากให้โอกาสบ่อยๆ

พวกเขามักจะติดเป็นนิสัย และไม่จดจำ

 

เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราควรทำก็คือการให้โอกาสคนไม่เกินสองครั้ง

หากมีครั้งที่สองถือว่าเขาไม่คิดที่จะใส่ใจจำหรือเข็ดหลาบ

เราควรที่จะลงโทษหรือปล่อยเขาไปตามทางของเขา

ไม่ควรที่จะให้โอกาสคนแบบนี้เด็ดขาด

 

เพราะจะเป็นการสร้างนิสัยให้เขาเคยตัว

เวลาทำผิดก็มีคนพร้อมให้โอกาสเขาอยู่เสมอ

เพราะฉะนั้นเราไม่ควรเสียเวลาให้โอกาสใครเกินครั้งที่สอง

ไม่อย่างนั้นเราอาจจะไม่มีค่าในสายตาของเขา และอาจเป็นของตาย

ในชีวิตของเขาได้ในที่สุด …