บางทีนั้นเราก็ต้องขอบคุณใครสักคน

ที่ทิ้งเราไป ในวันที่แย่ที่สุด เพราะอย่างน้อย

เขาก็ทำให้เราได้รู้ว่า เราสามารถที่จะอยู่คนเดียวได้

 

บางคนนั้น เปรียบเสมือนครูที่คอยสอนให้เราเติบโต

จนเรารู้สึกอยากจะขอบคุณเขามากๆ ที่ทำให้เราตาสว่าง

และคิดอะไรได้หลายๆอย่าง

เพราะฉะนั้นอย่าโกรธคนเหล่านั้นเลยเพราะยิ่งเราโกรธ

คนที่จะไม่มีความสุข และมีแต่ความทุกข์ ก็คือตัวเรานี่แหละ

 

เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปผูกจิต คิดอาฆาตแค้นอะไรเขาหรอกนะ

มันจะทำให้เราไม่มีความสุขในการใช้ชีวิต ขอแค่เราใช้ชีวิต

ตามแบบที่เราต้องการ ไม่ต้องไปยุ่งวุ่นวายกับใคร

สนใจแค่ตัวของเราเอง และทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด

 

แค่นั้นเราก็สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้อย่างมีความสุข

โดยที่เราไม่ต้องไปหวังพึ่งหรือเป็นภาระให้กับใคร